Afgelopen week ben ik gestart met het coachen van een moeder van 6 kinderen. Zij had moeite met het plannen van haar dag: er moet nl. nogal wat gebeuren in een gezin met 6 kinderen… Ik zou haar helpen bij het inzichtelijk krijgen van haar dagelijkse bezigheden en het zo slank mogelijk indelen van de week. Tijdens onze kennismaking heeft de moeder een leerpunt voor zichzelf opgesteld: ze wil op een doordeweekse dag graag meer rust en structuur ervaren. Ook gaf ze aan dat ze graag tips en trucs zal ontvangen betreft het runnen van een gezin met 6 kinderen. Een ontzettende mooie uitdaging voor mij om als personal organizer & coach mee aan de slag te gaan.

We zijn het coachingstraject gestart met een mooie visuele werkvorm *. Ik had bakjes met keien, kiezels en zand meegebracht. De moeder mocht alles is een klein vaasje doen, alles moest erin passen. Het lukte haar ‘gewoon’ in één keer. Deze werkvorm gebruik ik als koppeling naar de theorie rondom het plannen van je agenda van het invullen van een gezinsplanner . De vertaling naar haar eigen gezin bleek echter lastiger dan gedacht…

We zijn gaan bekijken wat haar keien zijn: Zij heeft een belangrijke kei dat is haar gezin. De momenten dat het gezin samen is en de momenten dat de kinderen begeleiding krijgen van hun moeder. Deze momenten hebben we enorm gelegd in de gezinsplanner. Hier zijn we de kiezels gaan plannen, in dit geval zijn dat oa de huishoudelijke genomen en de dagelijkse terugkerende genomen. Deze planning hebben we uitgewerkt. Na het samen invullen van 3 dagen kreeg ze de opdracht om de rest van de week zelf in te vullen. Dit hebben we een week later besproken en de gezinsplanner werd nog een beetje aangepast.

En nu? Nu is het oefenen. Hoe zal het haar vergaan?

De gezinsplanning maken is niet moeilijk, maar de praktijk – het uitvoeren ervan – is lastiger. Deze moeder is niet de enige die hierbij wat hulp kan gebruiken. Wekelijks bekijk ik ook onze eigen gezinsplanner. Op de wc hangt ons plan bord. Hier kunnen de kinderen ook lezen wat er op de planning staat voor de aankomende week. Zo is mijn hele gezin betrokken bij onze gezamenlijke gezinsplanner en dat maakt dat we gemeenschappelijk zijn.

Hoe gaat dat bij jou thuis? Werk jij met een gezinsplanner? Wat zijn de KEIEN in jouw (gezins) leven? Wat is echt belangrijk voor jou van de andere leden van het gezin? Wat zijn jouw / jullie waarden?

* Dit verhaal komt in meerdere vormen voor, ook ik heb mijn eigen draai eraan gegeven. Het komt ook terug in het boek “Prioriteiten” van Stephen Covey. Hij gebruikte de metafoor van de glazen pot; de keien zijn de dingen die jij van het gezin belangrijk zijn. (familie, partners, kinderen, gezondheid en andere dingen die, als al het andere in je leven verloren is en alleen zij overblijven, je leven toch zullen voldoen). De kiezelstenen zijn de andere dingen die er doen, zoals je werk, je huis, je auto of dagelijkse terugkerende zaken. Het zand is al het overige wat er tussendoor komt. De pot vullen doe je deur eerst de grote keien neer te leggen dan de kiezels en als laatste het zand. Wil je je eerste start met zand (dus alle kleine dingen) voorbij het niet meer gemeenschappelijk in de pot. Dus als er geen ruimte meer is voor de keien en kiezels besteed je teveel tijd en energie aan dingen die minder belangrijk zijn.

Fris de dag beginnen na een rondje hardlopen van een wandeling met mijn hond. Zo start ik mijn dag het liefst. Inmiddels is het routine in mijn ochtendprogramma. Het is een gewoonte geworden. Ik vind het heerlijk en het komt ook qua planning goed uit binnen ons gezin. Mijn man draait zich nog steeds om mijn wekker vroeg in de morgen gaat. Hij heeft een andere ochtendroutine. 🙂

Sta jij wel eens stil bij je routines  en gewoontes ? Wat vind jij er fijn aan?

Ik vind het fijn dat ik er niet over hoef na te denken; ik heb er geen omkijken naar en het kost me behandelde energie. Het geeft mij dus tijd, ruimte en energie voor de belangrijke dingen in het leven.

Als er voordelen zijn, dan zijn er vaak ook nadelen . Wat is er niet prettig aan routines en gewoontes ?

Ik sta er eigenlijk nooit meer bij stil; ik evalueer niet en ik schakel dus niet van het misschien nog valt te verbeteren. Ooit heb ik mijn ‘goede’ gewoontes eigen gemaakt. Maar zijn het eigenlijk nog wel ‘goede’ gewoontes? Afgelopen week heb ik de tijd genomen om mijn routines en gewoontes eens onder de loep te leggen. Het sporten in de ochtend is een routine die maakt dat mijn werkdag goed start omdat mijn hoofd leeg is. Deze routine hoeft niet veranderd te worden, ik vind het een prettige gewoonte. Maar een ‘slechte’ gewoonte is dat ik soms een snack in de auto heb, die anders vaak gezond is. Eigenlijk ben ik op dat moment niet bewust aan het eten willen mijn focus is gericht op het verkeer.Dus deze gewoonte heb ik verzet in de tijd. Nu snack ik iets als ik thuis ben, zo eet ik bewust.

Sta zo nu en dan eens stil bij jouw routines en gewoontes. Hoeveel heb je er? Zijn dit ‘fijne’ gewoontes? Mogen ze blijven van zijn ze wel toe aan een verandering?

Om te zorgen dat je weer goede gewoontes aanleert is het handig om gebruik te maken van de cirkel der gewoonte . Deze bestaat uit drie delen:

  • Signaal, de prikkel die je hersenen stimuleert om te schakelen naar de automatische modus;
  • Routine, deze kan ook fysiek, mentaal als emotioneel zijn;
  • Beloning, welke weergave van de serie ondernemingen de moeite waard zijn om te onthouden.

Dit helpt omdat na een verloop van tijd de hersenen, door deze cirkel , herkennen wat te doen. Signaal en beloning raken paarden meer met elkaar verweven. Terugkijkend op de cirkel der gewoonte bij mezelf bij mijn ‘slechte’ gewoonte: Ik heb mezelf aangeleerd om mijn middagsnack thuis klaar te leggen ipv mee te nemen in de auto. Mijn beloning lag thuis op mij te wachten. Het signaal raakte er na verloop van tijd aan gewend dat de middagsnack niet meer in de auto gereed lag maar thuis.

 

1 op de 5 mensen heeft ernstig last van chronisch uitstellen.

Hoe komt dat?

Ik ben tijdens een etentje gaan navragen bij mijn vriendinnen. Heel open werd er gepraat over het feit dat ze allemaal wel eens iets uitstelden waren. Vooral de terugkerende klusjes zoals wassen, strijken en stofzuigen. Toen ik doorvroeg kwam ik er achter dat het lastig is om te praten over uitstellen bij het nemen van belangrijke beslissingen. Er heerste schaamte om beschreven te praten. Door dit gesprek werd ik getriggerd om meer feiten op te zoeken over uitstelgedrag.

Twintig procent van de bevolking schuift structureel zaken voor zich uit de uit onderzoek. Dus niet een enkele keer dat vervelende klusje van de betalingen, nee, bijna dagelijks. Als werk in het privéleven. Het kan voor sommige mensen zelfs zo’n groot probleem worden dat ze in de financiële problemen raken, hun baan van vrienden verliezen van de relatie loopt spaak.

Zijn uitstellers dan lui vroeg ik aan mijn vriendinnen?

Het antwoord wat zij tegelijk werd gegeven was: “NEE” . Uitstel betekent niet lui zijn, maar druk zijn met de verkeerde dingen.

Tijdens mijn zoektocht naar uitstelgedrag heb ik geen eenzijdige oorzaak gevonden waardoor iemand dit doet. Mijn vriendinnen hebben gelijk dat uitstelgedrag geen luiheid is. Uitstellers zijn vaak enorm druk met van alles en nog wat, behalve met de dingen die ze eigenlijk zouden moeten doen. Waarom ik deze blog ging schrijven en oh ja, ook nog mijn man bellen om de ochtend door te nemen. Dus tja, ook ik heb soms last van uitstelgedrag ……

Wel heb ik veel gelezen dat uitstelgedrag in een deel van de gevallen ook te maken kan hebben met (faal) angst. Bovendien maken de nieuwe technologieën het ons wel erg eenvoudig om afgeleid te raken, en dus andere genomen uit te stellen.

Het positieve van uitstellen is natuurlijk ook goed om te belichten. Er zijn bekende die ons wijzen dat uitstellen niet altijd zo slecht is. Het zou een (gecreëerd) eerste stap kunnen zijn om creatief te kunnen denken. Door uitstel creëren je tijd en ruimte om je ideeën verder vorm te geven.

Ik sluit af met een tip van Instagram-CEO Kevin Systrom, een notoire uitsteller. Hij heeft voor jezelf de vijf-minuten-regel ingesteld: als je ergens geen zin in hebt van je ziet er tegen op, spreek dan met jezelf af om er in ieder geval vijf minuten aan te werken. In de praktijk ga je inderdaad vaak door als je begonnen begonnen. Een andere manier is om jezelf te belonen: gun jezelf iets leuks of lekkers als je de taak die je wilt uitstellen hebt volbracht.

Toen ik begon begon was met typen was ik de vijf minuten vergeten en heb ik mijn blog in een keer afgeschreven. Dus wat houdt jou tegen?